Τι;

Πες μου τελικά,

με τι μοιάζει αυτή η αγάπη;

Είν' ένα βαθύ πηγάδι;

Να 'ναι ένα σκυλί πιστό;

Ή μήπως μοιάζει με ασήκωτο σε στιγμές βράχο;

Ποτέ δεν κατάλαβα,

αμάρτημα προπατορικό,

προαιώνιο

Ονειρεύομαι ό,τι ποθώ, πως ακουμπώ στην κοιλιά σου,

μπαίνω μέσα στον αφαλό σου,

ολόκληρος όπως πάντα,

παίρνω ζωή από τη θέρμη σου

και σκαρφαλώνω μέχρι τον θόλο του στέρνου σου

να δω την καρδιά σου πώς χτυπά

Μα εκεί άλλο πράγμα αντικρίζω

Γυαλίζει, λες κι απ' το φως που μπαίνει από τις ανάσες σου,

το σχήμα του συμβολικό, το είδωλό μου πραγματικό,

τρεμάμενο

Και σε ρωτώ ξανά,

τι αγαπάω τελικά;

Εσένα, τη ζεστασιά ή τον καθρέφτη;