Ζωή

 

Όλες


εκείνες                                                     οι πτώσεις                                             οι μικρές


                                 και                                                                                      οι μεγάλες


καθώς


και                                                            οι όποιες                                               εκλάμψεις



                                είναι                                                              αυτά


                                                                    που


μας                                                                                              καθορίζουν

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Μνημοσμή

  Η Καρίν προσγειώθηκε σε μία από τις κενές θέσεις του διαστημοδρομίου, ανάμεσα σε δύο άλλα σκάφη αρκετά μεγαλύτερα από το δικό της. Το ταξίδι ήταν κουραστικό και οι μυς της απαιτούσαν τέντωμα. Επτά μέρες παραχωμένη σε έναν χώρο που θύμιζε περισσότερο μακρόστενη ντουλάπα δεν ήταν ιδανικό για το σώμα της. Το στομάχι της επίσης ήθελε πράγματα: Κανονικό φαγητό, όχι άλλες μερίδες τεχνητού πολτού. Όσες διαφορετικές γεύσεις και να είχε, παρέμενε μια αναγκαστική ταξιδιωτική αηδία. Σηκώθηκε από το φθαρμένο, μαύρο κάθισμα και άρχισε να τρίβει τους μηρούς της. Το τελευταίο κομμάτι του ταξιδιού ήταν δύσκολο λόγω της ζώνης των αστεροειδών που δέσποζε στο σύστημα αυτό, αλλά κυρίως λόγω των πυκνών σύννεφων που έντυναν τον πλανήτη. Η προσγείωση είχε υπερκορέσει το αίμα της με αδρεναλίνη. Οι αισθητήρες και ο κινητήρας του μικρού επιβατικού της δεν συγκρίνονταν με αυτά των εμπορικών αστρόπλοιων. Χρειαζόταν μεγαλύτερη προσήλωση και προσπάθεια, αλλιώς δεν ήταν απίθανο να κατέληγε ένα παγωμένο πτώμα...
Διαβάστε περισσότερα

ΣΝΑΕΣ

Το δωμάτιο είχε μια ατμόσφαιρα βαριά, σαν αιωρούμενη πάχνη και μύριζε εξίσου βαριά. Κάτι σαν λιβάνι με μια υποψία κόλιανδρου, ένα παράξενο μείγμα για τα άπειρα ρουθούνια μου. Δεν ξέρω αν ήταν της φαντασίας μου όλα αυτά. Ίσως και να ήταν, καθώς ο διάμεσος δεν είχε έρθει ακόμη. Μάλλον ανυπομονούσα τόσο πολύ για αυτή τη συνάντηση που οι αισθήσεις μου είχαν τρελαθεί και ένιωθα πράγματα πριν καν συμβούν. Ωστόσο θα μπορούσα να ορκιστώ πως αν κουνούσα το χέρι μου θα έβλεπα τον αέρα να αναδεύεται μπροστά στα μάτια μου, να στροβιλίζεται και να σπρώχνει μικρά κρύα ρεύματα στα μάγουλά μου. Αυθυποβολή το λένε νομίζω. Να αισθάνεσαι πράγματα επειδή επιθυμείς κάτι σφόδρα. Αυτή η διαδικασία βέβαια δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί αξιόπιστη σε καμία περίπτωση. Υπήρχαν περιπτώσεις όπου υπήρξε μια επιτυχής επικοινωνία αλλά οι παράμετροι ήταν τόσες πολλές που κανείς δεν θα μπορούσε να προβλέψει την έκβαση μιας τέτοιας τελετής. Ούτε καν ο διάμεσος. Τον γνώρισα πριν λίγες ημέρες και ευλογώ την τύχη μου γι’ αυτ...
Διαβάστε περισσότερα

Το νυφικό και το όμποε

Όλα είναι του Θεού, συνήθιζε να λέει η μάνα μου. Δεν πίστευε στα πνεύματα πέραν φυσικά του Αγίου αλλά αναρωτιέμαι τι θα έλεγε, που θα κατέτασσε αυτήν εδώ την κατάστασή μου αν είχε την ευκαιρία. Τη ρώτησα μα ήταν αργά. Δεν πειράζει, ίσως καλύτερα που δεν πήρα απάντηση. Ούτε και γω βέβαια πίστευα αληθινά σε πνεύματα και άλλα τέτοια παραφυσικά μέχρι πρόσφατα. Πολύ πρόσφατα. Ωστόσο υπήρξε ένα γεγονός όταν ήμουν γύρω στα δώδεκα που με είχε κάνει να προβληματιστώ, να χάσω κατά κάποιον τρόπο την πνευματική μου παρθενιά. Είχα βρει ένα σωρό λογικές δικαιολογίες και εξηγήσεις και τις είχα πιστέψει με τον καιρό. Γιατί όχι δηλαδή, έλεγα και ξανάλεγα από μέσα μου, τι άλλο θα μπορούσε να είναι; Όμως βαθιά μέσα μου ήξερα πως ο υμένας μεταξύ πραγματικού και εξωκοσμικού είχε σπάσει και γευόμουν αίμα και παρίστανα ότι όλα ήταν όπως πριν. Γεύση φράουλα σαν τις τσίχλες που αγόραζα από το μπακάλικο. Υπήρχε ένα πηγάδι που το χρησιμοποιούσαμε ακόμα στο χωριό, καθώς το νερό του Δήμου πολλές φορές κοβόταν...
Διαβάστε περισσότερα